„Niekończący się balans między niesubordynacją, a racjonalizmem, porywającą nieprzewidywalnością chaosu, a czystą matematyką. Zagęszcza atmosferę kosmiczną intensywnością faktury, aby za chwilę złapać oddech i rozpłynąć się beztrosko w przestrzeni. Nostalgiczne, słodkie jak cukier melodie wyłaniają się z czarnej dziury posępnych zimnofalowych brzmień. Hipnotyzuje, płynąc powoli mleczną drogą intymnego szeptu, by przerodzić się w rozdzierające, pełne napięcia wołanie o tlen.